En de rest...
Michel Bras
Omdat ik geloof ik al een jaar geleden of zoiets gereserveerd had, konden we weer eindelijk terecht bij Michel Bras in de Aubrac. Zijn keuken en restaurant zijn zo anders en zo goed dat ik me niet herinneren kan ooit ergens anders beter te hebben gegeten. Het is allemaal heel echt, eerlijk en vooral: heerlijk. Tel daarbij een ongelooflijke setting bovenop een berg in een high tech gebouw en een perfecte bediening en je hebt een supertent :-)Ik zal het eten laten zien...
Kleurenwolk
Ik wist ook niet dat ze bestonden, maar we kwamen er onderweg eentje tegen: een kleurenwolk: een combinatie van een regenboog en een wolk zullen we maar zeggen. (PS: het is die wolk in het midden...)
Cees en Jacco
We gingen onderweg naar Michel Bras nog even op bezoek bij Cees en Jacco, die al meer dan 5 jaar bezig zijn hun droomhuis te (ver)bouwen in the middle of nowhere. Ik kan je zeggen: ze zijn nog wel even bezig... :-)
Bob en zijn Ariel
In ons hotel sliep ook Bob en twee vrienden. Trotste eigenaars van een Ariel. Ze zijn op weg naar het viaduct van Millau. Deze kruising tussen een motor en een auto gaat onzinnig hard en is nauwelijks te besturen. In de UK heb je niet eens een helm er voor nodig... Kijk maar eens naar dit fragment uit TopGear.
boeuf bourguignonne
In Dijon, midden in de Bourgogne. Dan eten we natuurlijk boeuf bourguignonne. Hmm het was niet de beste die ik ooit gegeten had, maar de setting van een leuke bistro bij de hallen was wel weer leuk.
Brood mee...
Onze eerste stop was bij Lallement, waar ze zo bang zijn dat jete weinig te eten gehad hebt dat je bij het weggaan nog een heel brood meekrijgt...
Hoera het is Hepi!
Vandaag onderweg gegaan voor de (twinstigste?) hepi vakantie en de volgende tour culinair de France. We begonnen in Reims en kwamen onderweg in Colombey-les-deux-Églises het monument voor De Gaulle tegen.
Het mooiste Nederlandse Schilderij
Volgens Trouw het mooiste schilderij: Het meisje met de parel van Vermeer.
Thijs is er ook
Vanavond met thijs die net aankwam in Spot gegeten, een hip en trendy restaurant hier om de hoek.
Op de kunstmarkt in Sao Paulo
Er is iedere zondag een kunst en ambachtmarkt op het plein van de Republiek in Sao Paulo. van heide en ver komen ambachtslieden en kunstenaars op hun waren te tonen. Het is erg leuk en de prijzen zijn klein. Geen wonder dat marijn en ik er met tassen vol vandaan kwamen.
The Night Listener
Een van mijn favoriete boeken: The Night Listener van Armistead Maupin is verfilmd en komt binnenkort in de bioscoop met Robin Williams en Joe Morton. Ik ben heel benieuwd wat ze er van gebrouwen hebben. De trailer is al wel te zien.
Koffer
Ik heb de grootste koffer gekocht die ik kon vinden. De taxi chauffeurs zijn niet zo blij: hij past niet achterin de kofferbak en moet steeds op de passagiersstoel vervoerd worden...
Een winkel in Sao Paulo
De meeste winkels hier hebben een groot grabbelton gehalte. Stapels kleding waarin iedereen graait. We zijn nog geen enkel bekend merk tegengekomen.
Sao Paulo - lelijker kan niet...
Na een lange vlucht uit washington, waarbij ik toch nog kon slapen gelukkig, kwamen we vanochtend aan in Sao Paulo. Een stad met 18 miljoen inwoners - een van de allergrootste ter wereld. En een van de lelijkste. Overal waar je kijkt staan flats en wolkenkrabbers, de een nog lelijker dan de ander. Er is niets menselijks meer aan deze stad. Het is grauw, vies en overvol. En ook levensgevaarlijk. In het donker kan je beter niet op straat komen en al het vervoer is van deur tot deur. Niemand spreekt ook engels en alhoewel portugees een mooie taal is is het ook heel lastig om te verstaan, laat staan te spreken. Gelukkig kan ik me een beetje redden in het Spaans.dat wordt nog wat met de presentatie van aanstaande maandag... :-)
Richard
Afgesproken met Richard, die inmiddels al weer weg is bij Classified Ventures, dat hij naar Amsterdam komt in juni tijdens zijn vakantie. ik verheug me er nu al op.
Gruzelementen
Na jaren goede diensten heeft mijn Zero Halliburton het begeven... De vlucht met BA heeft ie niet overleeft. Het handvat is kapot en het slot gaat niet meer dicht. Gisteren had ik een half uur nodig om hem open te maken. Kortom einde verhaal want ik kan hier niet meer mee verder reizen. :-(Ik ga dus op zoek naar een alternatief. Nu hebben we al tig koffers, dus weet ik nog niet wat ik het beste aan kan schaffen.
Presidents Suite
Omdat we gisteren niet terecht konden hebben we nu de presidents suite gekregen in het Omni... Het is een heel appartement met groot balkon. Het verlicht de pijn een klein beetje ;-)))
Dag 1: lange vergaderingen
Vanochtend al om 07:00 de eerste meeting: met Marijn om de laatste dingen aan te passen in onze powerpoint. daarna met Richard. Altijd goed voor een leuk en interessant gesprek. Daarna in een ijskoude zaal een presentatie voor CREA, de canadese NVM. Dat viel niet mee: er zijn behoorlijk nog wat pijnpunten om op te lossen. De lunch en presentatie voor de NAR commercial Real estate mensen was makkelijker. Helaas hebben zij niet zoveel listings.Het eten is als vanouds: V E E L !
Washington
Via Heathrow naar washington met British Airways (vanwege hun bedden). Na 9 uur waren we er en stond Thijs al op ons te wachten. Het hotel bleek overboekt en we werden onder gebracht in het (veel mindere) Holiday Inn. Wel op kosten van het oorspronkelijk geboekte Omni Hotel en met de verzekering dat we er morgen wel zouden kunnen slapen. Na een hele lang dag viel ik eindelijk in slaap.
Grijstinten
Dutch Disease'; kopte de invloedrijke zakenkrant Wall Street Journal dinsdag over de veranderende Nederlandse houding ten aanzien van mensen met een uitgesproken mening. ‘Eeuwenlang heeft Nederland bekendgestaan als een veilige haven voor dissidenten, vandaag de dag is het echter de Nederlandse dissident die op zoek moet naar een veilige haven’, aldus de krant.
Het Duitse Die Welt uitte dinsdag onder de kop ‘Nederlanders maken islamcritica murw’ felle kritiek op de gang van zaken rond Hirsi Ali. Het dagblad vergelijkt het vertrek van de afgevaardigde met een vlucht. Dit nieuwe asiel strekt echter niet het 36-jarige Kamerlid tot schande, maar Nederland, dat een onafhankelijke stem niet kon of wilde beschermen, stelde Die Welt.
Wat is er aan de hand met Nederland? Het blijkt volgens de reacties van Wiegel en de overige telegraaf lezers dat mensen massaal Ayaan verbaal willen stenigen. Nog even en iedereen moet Nederland verlaten. We polariseren in een angstaanjagend tempo. Ik voel me er in het geheel niet lekker bij. Rita en het volk (via Maurice de Hond) regeren naar de waan van de dag. Nuance is een woord uit een ver verleden. De roep om een sterke leider, als je niet voor ons bent ben je tegen ons, daadkracht. Het zijn allemaal begrippen uit een periode die we juist achter ons wilden laten. Wellicht is de wereld zo gecompliceerd geworden dat mensen wanhopig zoeken naar duidelijkheid en regelgeving. Laten we dan niet vergeten waarom er regels zijn. In ieder geval NIET om er ongenuanceerd mee om te gaan. Er is geen zwart/wit er zijn alleen maar tinten grijs.Lance Loud
In het vliegtuig las ik gisteren een klein artikeltje over de eerste TV realityshow ter wereld: An American Family. Een fasinerend verhaal. In 1973 bedachten twee documentaire makers dat het leuk zou zijn een familie 7 maanden met de camera te volgen. Een echtscheiding van de ouders was het gevolg en... nog beter: de oudste zoon kwam uit voor zijn homosexualiteit. Dat was de eerste keer dat dat iemand deed op de amerikaanse Televisie. De familie heette Loud, de zoon Lance Loud. Hij werd direct beroemd, werd een protege van Warhol. Had een band, werd schrijver en acteur (bv in Tales of the City). Maar zijn belangrijkste rol was die van "Gay Advocate". Hij was de Henk Krol van de VS zullen we maar zeggen.Zijn optreden in de film was een voorbeeld voor vele tienduizenden in die tijd.
In 2001 overleed hij aan aids, 50 jaar oud. Over zijn laatste jaar werd weer een serie gemaakt:
Lance Loud! A Death In An American Family ook die film werd beroemd en trok vele miljoenen kijkers.
Ik ben op zoek gegaan naar "An american family"maar het is niet uit op DVD. Ben heel nieuwsgierig.
De laatste (lange) dag
Een boottochtje besloot deze lustrumreis. We lagen in een baai, zwommen wat, ontweken de kwallen en aten vis op de kade. Het was moeilijk voorstelbaar dat we morgen allemaal weer netjes achter ons bureau zouden zitten, hard aan het werk...Air Berlin bracht ons keurig op tijd weer naar Schiphol en ik sliep direct om middernacht in. Heel moe, maar heel voldaan. Klaar voor de volgende vijf jaar!
:-)
Subscribe to:
Posts (Atom)
